Nowy numer 32/2020 Archiwum

Spadkobiercy średniowiecznej tradycji

Pierwszy dokument erygujący kapitułę został wydany 26 sierpnia 1284 roku.

Błogosławiona Dorota z Mątów Wlk. została wybrana – obok św. Wojciecha i św. Maksymiliana Marii Kolbego – patronką diecezji elbląskiej. Urodziła się 25 stycznia 1347 r. jako siódme z kolei dziecko w rodzinie holenderskich osadników. Wilhelm i Agata, rodzice błogosławionej, cieszyli się szacunkiem otoczenia. Dorota w 1363 r. pod presją rodziny wyszła za mąż za starszego od niej płatnerza gdańskiego – Adalberta.

Zamieszkała w Gdańsku, gdzie prowadziła intensywne życie duchowe. W czasie panującej w mieście epidemii zmarło ośmioro jej dzieci. Przeżyła tylko jedna jej córka, Gertruda, która została mniszką. Dorota prowadziła z nią korespondencję na tematy ascetyczno-mistyczne. Sama Dorota od najmłodszych lat podejmowała intensywną pokutę i przeżywała stany mistyczne. Jako wdowa za radą spowiednika zamieszkała w Kwidzynie, który wówczas był stolicą diecezji pomezańskiej. Właśnie tam mogła korzystać z kierownictwa duchowego wybitnego teologa, wcześniej profesora Uniwersytetu w Pradze i prepozyta kapituły kwidzyńskiej kanonika Jana. Ostatnie miesiące życia Dorota spędziła zamurowana w celi (rekluzorium) przy kościele katedralnym.

Uroczyste wprowadzenie do celi odbyło się 2 maja 1393 r. Komunię św. kobieta przyjmowała przez okno. Również przez okno kontaktowali się z nią ludzie przychodzący do niej z prośbą o modlitwę i poradę. W zamknięciu przebywała 14 miesięcy. Zmarła 25 czerwca 1394 roku. Jej grób pierwotnie znajdował się w podziemiach katedry św. Jana Ewangelisty w krypcie biskupów. Następnie jej ciało zostało przeniesione do specjalnie wybudowanej krypty, a nad grobem wzniesiono ołtarz. Tam modlił się m.in. król Władysław Jagiełło po zwycięstwie pod Grunwaldem. Wspomnienie bł. Doroty z Mątów Wlk., czyli 25 czerwca, to dzień odpustu w parafii św. Jana Ewangelisty w Kwidzynie.

Tegoroczne uroczystości były połączone z mianowaniem dwóch kanoników Kwidzyńskiej Kapituły Współkatedralnej – ks. kan. Sławomira Pokornieckiego i ks. kan. Piotra Towarka. Eucharystii przewodniczył bp Jacek Jezierski. W homilii biskup elbląski przypomniał, że kolegium kanoników przy katedrze św. Jana w Kwidzynie utworzył biskup pomezański Albert. Dokument erygujący kapitułę 26 sierpnia 1284 r. wydał w Ulm w Bawarii.

– Kapituła była – i w dużej mierze pozostaje do dziś – grupą doradców, współpracowników biskupa. Często także specjalistów, ekspertów określonych zagadnień – powiedział bp Jacek Jezierski. Przed laty kanonicy często pełnili misję wysłanników biskupich do Rzymu. W momencie nieobecności biskupa w diecezji, również jego choroby czy śmierci, kapituła przejmowała zarząd nad parafiami i instytucjami. Kapitułę tworzyły osoby wykształcone, absolwenci uniwersytetów. W przypadku kapituły w Kwidzynie najwięcej jej członków studiowało w czeskiej Pradze, a od początku XV w. w Lipsku. Z pewnością część z nich także i w Krakowie. Według ustaleń historyków od 1284 do 1527 r. do kapituły należało 150 duchownych.

Kapituła zanikła wraz z reformacją, a przywrócona została przez papieża Jana Pawła II w 1992 r. w dekrecie organizującym struktury kościoła katolickiego w Polsce „Totus Tuus Poloniae Populus”. – Kapituła przy dawnej katedrze diecezji pomezańskiej w Kwidzynie jest naturalnym spadkobiercą kapituły średniowiecznego kolegium duchownych – zaznaczył biskup elbląski.

« 1 »
oceń artykuł Pobieranie..

Wyraź swoją opinię

napisz do redakcji:

gosc@gosc.pl

podziel się

Polecane filmy

Zapisane na później

Pobieranie listy

Reklama