• facebook
  • rss
  • Albo teraz, albo nigdy

    red.

    dodane 02.11.2017 18:15

    Patryk Mamczyński w portfelu miał 20 zł, w plecaku Pismo Święte, różaniec i kilka najpotrzebniejszych rzeczy. Tyle wystarczyło, żeby spełnić swoje marzenie.

    Agata Bruchwald: Gdy wychodziłeś z domu, najważniejsze dla Ciebie było dotarcie do Lourdes czy raczej ewangelizacja, którą prowadziłeś na trasie?

    Patryk Mamczyński:
    Chodziło tylko o Lourdes. Ewangelizacja rozpoczęła się samoistnie. To nie było zamierzone. Tak się po prostu działo! Zacząłem się dzielić świadectwem swojego nawrócenia. Często był to temat pokrewny, wynikający w trakcie rozmowy. Kierowcy tirów - bo podróżowałem na stopa ciężarówkami - kiedy usłyszeli, że jestem pielgrzymem, zaczynali skarżyć się na swój parafialny Kościół. Opowiadali mi np., że ludzie przestali chodzić do kościoła, bo proboszcz… go nie remontuje. W takich momentach naturalnie przechodziłem do historii swojego życia. Później poszerzałem to o kerygmat.

    A jak Ty się nawróciłeś?
    Katolikiem jestem od czterech lat. Wcześniej nie znałem Boga, miałem złe relacje z rodziną, znajomymi. Rodzice się rozwiedli, kiedy byłem mały. Tata miał problem z alkoholem i narkotykami. Mama zbytnio się mną nie interesowała. Mieszkałem głównie z babcią. Kiedy poszedłem do gimnazjum, zacząłem szukać akceptacji. Związałem się z nieciekawym towarzystwem. Zacząłem pić alkohol, palić papierosy. Później sięgnąłem po dopalacze. W technikum paliłem marihuanę.

    Uzależniłem się. Byłem tego świadomy. Przez prawie rok paliłem każdego dnia. Żeby móc to robić, zacząłem handlować. Ale chciałem skończyć. Wstawałem rano i mówiłem sobie: „Nie palę”. Później przychodził kolega i proponował skręta. Nie odmawiałem. Tak było przez trzy miesiące. Skutki uboczne? W nocy mogłem spać jedynie wtedy, gdy wcześniej zapaliłem.

    Rozmawiałem z kolegą, który interesował się demonologią. Spytał: „Wierzysz w Boga?”. Odpowiedziałem, że tak, bo przypomniałem sobie, że kiedyś z babcią chodziłem do kościoła. „Wierzysz w demony?” - zapytał. Powiedziałem, że chyba tak. Bo skoro wierzę w Boga, to powinienem też wierzyć w istnienie demonów.

    Powiedział mi, że kiedy palę albo jestem odurzony alkoholem, to one mają na mnie większy wpływ. Stwierdziłem, że może coś w tym jest. Zanikały moje relacje z rodziną, zawężał się krąg moich znajomych. I przypomniało mi się, jak ksiądz, który przygotowywał mnie do bierzmowania, mówił, że jeśli mamy jakiś problem, to możemy go oddać Jezusowi. Stwierdziłem: „Co mi szkodzi?”. Ukląkłem przed krzyżem - był on w pokoju, nigdy nie zwracałem na niego uwagi. Powiedziałem: „Oddaję Ci to”. Kiedy rano wstałem, miałem wewnętrzne przekonanie, że jestem wolny. Mogę przestać palić.

    Dlaczego Lourdes?
    Nie ma konkretnego powodu. Przygotowywałem się do wyprawy od połowy wakacji. Pewnego razu rano otworzyłem oczy i stwierdziłem: „Albo teraz, albo nigdy”. Powiedziałem mamie, pożegnałem się z dziewczyną. Wyruszyłem kolejnego dnia.

     

    «« | « | 1 | 2 | » | »»
    oceń artykuł

    Zobacz także

    Komentowanie dostępne jest tylko dla .

    Reklama

    Zapisane na później

    Pobieranie listy

    Reklama

    przewiń w dół